Ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του αθηναϊκού εμπορίου ολοκληρώνεται στις 31 Δεκεμβρίου, καθώς η ιστορική επιχείρηση Tsantilis Fabrics κατεβάζει οριστικά ρολά στο κατάστημά της στην Ερμού, έπειτα από 107 χρόνια παρουσίας στον χώρο των υφασμάτων. Μια οικογενειακή διαδρομή που ξεκίνησε το 1919 και πέρασε από τέσσερις γενιές, συνδέοντας το όνομα Τσαντίλης με τη μόδα, το θέατρο, τις τέχνες και την παλιά Αθήνα.
Την απόφαση γνωστοποίησε η ίδια η επιχείρηση μέσα από ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ευχαριστώντας τους πελάτες της για την εμπιστοσύνη και τη στήριξή τους όλα αυτά τα χρόνια. «Μετά από 107 χρόνια ιστορίας στον χώρο του υφάσματος ολοκληρώνεται ένας σημαντικός κύκλος για το κατάστημά μας», αναφέρεται στην ανακοίνωση, με την εταιρεία να καλεί το κοινό να την επισκεφθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου για τις τελευταίες αγορές και τον αποχαιρετισμό μιας μακράς πορείας.Η ιστορία της ξεκίνησε το 1919, όταν ο Γιάννης Τσαντίλης άνοιξε το πρώτο κατάστημα στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Αιόλου. Σε μια Αθήνα πολύ διαφορετική από τη σημερινή, τα ράφια του φιλοξενούσαν φλοκάτες, είδη κλωστοϋφαντουργίας και υφάσματα επιπλώσεων. Ήταν η αρχή μιας οικογενειακής παράδοσης που θα εξελισσόταν μαζί με τις αλλαγές στην ένδυση, τη διακόσμηση και την ελληνική αγορά.
Το 1949, τη σκυτάλη πήραν τα παιδιά του ιδρυτή, Τάκης και Μαίρη, μαζί με τη σύζυγο του πρώτου, Φανή. Η δεύτερη γενιά διεύρυνε τη δραστηριότητα της επιχείρησης, φέρνοντας υφάσματα ένδυσης από την Ιταλία και τη Γαλλία. Σταδιακά, το κατάστημα έγινε σημείο αναφοράς για ανθρώπους του θεάτρου, των τεχνών, της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, που αναζητούσαν ιδιαίτερα υλικά για τις δημιουργίες τους.
Ξεχωριστή θέση στην ιστορία της οικογένειας κατέχει η Μαίρη Τσαντίλη, η οποία αντιμετώπισε το ύφασμα όχι μόνο ως εμπορικό προϊόν, αλλά και ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης. Γεννημένη το 1927, μεγάλωσε στην Πλάκα και έζησε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και των Δεκεμβριανών. Φοίτησε στη Σχολή Χιλλ και στο Αρσάκειο, ενώ στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Τελικά, επέλεξε να αφοσιωθεί στην οικογενειακή επιχείρηση, αξιοποιώντας τις γνώσεις και την καλλιτεχνική της ματιά.
Προτεινόμενο Xbox app: Πλήρες κατάστημα και λίστα επιθυμιών έρχονται στο android
Σε συνέντευξή της στην Athens Voice, το 2022, είχε περιγράψει πώς έβλεπε τις δυνατότητες των παραδοσιακών ελληνικών υφαντών, ανακαλύπτοντας χρήσεις πέρα από τον αρχικό τους προορισμό. Ένας αλατζάς μπορούσε να γίνει φόρεμα, ένα ύφασμα της τυροκομίας να μετατραπεί σε στόρια και ένα παραδοσιακό στρωσίδι σε κομψό κάλυμμα. «Δημιουργούσα με γνώμονα την ανάγκη και το ωραίο», είχε πει χαρακτηριστικά.
Η Μαίρη Τσαντίλη συνεργάστηκε με σημαντικές προσωπικότητες του θεάτρου και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, μεταξύ των οποίων ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Αντώνης Φωκάς, ο Διονύσης Φωτόπουλος και το θέατρο του Καρόλου Κουν. Στον φιλικό της κύκλο βρίσκονταν επίσης η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, η Άλκη Ζέη και ο Τίτος Πατρίκιος. Παντρεύτηκε τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Παναγή Ψωμόπουλο, με τον οποίο δημιούργησαν ένα σπίτι στην Επίδαυρο που έγινε τόπος συνάντησης ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών. Ο Ψωμόπουλος έφυγε από τη ζωή το 2017.
Η επιχείρηση συνέχισε να αναπτύσσεται. Τη δεκαετία του 1970 δημιουργήθηκε νέο κατάστημα για τα υφάσματα ένδυσης στη συμβολή Μητροπόλεως και Καπνικαρέας, με υπεύθυνο τον εγγονό του ιδρυτή, Γιάννη Τσαντίλη. Από το 1980 έως το 2000 ακολούθησε επέκταση με έξι νέα καταστήματα και σημεία πώλησης στη Σταδίου, την Ερμού, την Κηφισιά, τη Γλυφάδα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.
Την οικογενειακή παράδοση συνέχισαν ο Παναγιώτης και η Φανή Τσαντίλη, εκπροσωπώντας την τέταρτη γενιά. Η Φανή δημιούργησε, παράλληλα, το προσωπικό της brand «Fani Tsantili Designs», παρουσιάζοντας χειροποίητες ελληνικές τσάντες και αξεσουάρ εμπνευσμένα από τα υφάσματα της οικογενειακής επιχείρησης.
Από τις φλοκάτες του 1919 μέχρι τις σύγχρονες συλλογές και τις δημιουργίες με ελληνικά υφαντά, η Tsantilis Fabrics ακολούθησε για περισσότερο από έναν αιώνα την εξέλιξη της μόδας και της Αθήνας. Στις 31 Δεκεμβρίου, η πόρτα του ιστορικού καταστήματος στην Ερμού θα κλείσει, σηματοδοτώντας το τέλος μιας διαδρομής που συνδέθηκε με τέσσερις γενιές και με ένα ξεχωριστό κομμάτι της εμπορικής και πολιτιστικής ζωής της πόλης.
